Prinsip Undang-Undang Kontrak

Undang-Undang Kontrak boleh kita dapati sama ada menerusi keputusan mahkamah dari masa ke semasa ataupun dari statut. Undang-undang yang dipakai ialah Akta Kontrak 1950 untuk tujuan membincangkan undang-undang kontrak. Pada asalnya Akta Kontrak 1950 hanya terpakai di Negeri-negeri Melayu sahaja iaitu pada 23 Mei 1950. Kemudian Akta ini disemak semula pada tahun 1974 dan dikenali sebagai Akta Kontrak 1950 [semakan 1974] dan seterusnya diperluaskan lagi pemakaiannya ke Pulau Pinang, Melaka , Sabah dan Sarawak mulai 1 Julai 1974. Sebelum tarikh tersebut, keempat-empat negeri berkenaan telah menggunakan undang-undang kontrak inggeris setakat yang sesuai dengan keadaan tempatan.

Meskipun prinsip undang-undang kontrak dibawa dari England, namun undang-undang kontrak Malaysia pada asasnya mempunyai persamaan dengan undang-undang kontrak India. Ini kerana akta kontrak 1950 yang asal itu dipadankan daripada akta kontrak India 1872 yang mencontohi pula undang-undang Inggers cuma diubahsuai dalam aspek tertentu. Seperti dinyatakan dari awal, prinsip undang-undang kontrak Malaysia dipengaruhi oleh undang-undang kontrak Inggeris. Ini dibuktikan oleh fakta sejarah perundangan di Malaysiasendiri di mana undang-undang Inggeris dikenali sebagai Common Law + Kaedah Ekuiti dibawa masuk ke nagara ini melalui keputusan Mahkamah dari masa ke semasa, dan melalui statut.

 Namun demikian, pemakaian prinsip undang-undang Inggeris ini adalah tertakluk kepada dua syarat:
1. ianya terpakai di dalam ketiadaan statut tempatan mengenai perkara yang hendak diputuskan
2. hanya undang-undang Inggeris yang bersesuaian dengan keadaan tempatan sahaja boleh dipakai

Pemakaian undang-undang sedemikian dapat dilihat secara jelas dalam keputusan kes Shaik Sahied Abdullah v Sockalingam Chettiar. Pada 1 Januari 1879, Ordinan undang-undang sivil 1878 telah dikuatkuasakan di negeri-negeri selat [Melaka, Pulau Pinang, Singapura] di mana seksyen 6 Ordinan memperuntukkan:

Dalam semua soal atau isu yang selepas ini mungkin perlu diputuskan di jajahan ini mengenai undang-undang perkongsian, syarikat stok bersama, syarikat, bank, prinsipal , ejen, insurans laut. Dan mengenai undang-undang perniagaan secara am, undang-undang yang mesti dipakai di England dalam kes yang sama, pada masa yang bersetentangan dengannya, jika soal atau isu seperti itu telah timbul atau perlu diputuskan di England, melainkan dalam mana-mana statut yang sekarang dikuatkuasakan di jajahan ini atau selepas ini akan dikuatkuasakan: kecuali tiada sesuatu yang terkandung di sini boleh dianggap membawa masuk ke jajahan ini mana-mana bahagian undang-undang Inggeris yang berkaitan dengan undang-undang pemegangan tanah

Sementara itu enakmen undang-undang sivil 1937 pula mula dikuatkuasakan di negeri negeri melayu bersekutu [ Selangor, Pahang, Perak, Negeri Sembilan] pada 12 Mac 1937, Seksyen 2 enakmen memperuntukkan:

(1) melainkan ada terdapat peruntukan lain yang kini atau selepas ini dibuat oleh mana-mana undang bertulis di negeri-negeri melayu bersekutu, Common law Inggeris dan kaedah ekutiti, sebagaimana yang dikuatkuasakan, hendaklah dikuatkuasakan di negeri-negeri melayu bersekutu, melainkan terdapat pengubahsuaian undang-undang atau kaedah-kaedah tersebut oleh statut: dengan syarat Common Law dan Kaedah Ekuiti tersebut akan berkuatkuasa di negeri-negeri melayu bersekutu setakat mana diizinkan oleh hal keadaan yang terdapat dalam negeri-negeri melayu bersekutu dan oleh penduduknya dan tertakluk kepada pengecualian yang dianggap oleh hal keadaan perlu oleh hal keadaan setempat

Enakmen undang-undang sivil 1937 ini meudiannya telah diperkenalkan pemakaiannya ke negeri Johor, Kedah Kelantan, Perlis dan Terengganu apabila Ordinan undang-undang sivil 1951 diluluskan oleh kerajaan. Secara keseluruhannya pengiktirafan kemasukan Common Law dan Kaedah Ekuiti Inggeris ke negara kita berlaku pada tahun 1956 apabila akta undang-undang sivil 1956 diluluskan dan berkuatkuasa di Semenanjung Malaysia pada 7 april 1956, manakala di Sabah dan Sarawak pula pada 1 April 1972. Seksyen 3 (1) akta menyatakan bahawa :

melainkan terdapat peruntukan dalam mana-mana undang-undang bertulis yang dikuatkuasakan di Malaysia, Mahkamah hendaklah: 

(a) di Malaysia barat atau mana-mana bahagiannya, memakai Common Law dan Kaedah Ekuiti seperti mana yang dipakai di England pada 7 April 1956

(b) di Sabah, memakai Common Law dan Kaedah Ekuiti serta statut Am yang dipakai di England pada 1 disember 1951

(c) di Sarawak, memakai Common Law dan Kaedah Ekuiti serta Statut Am yang dipakai di England pada 12 Disember 1949 : Dengan syarat Common Law dan Kaedah Ekuiti dan Statut Am tersebut hendaklah dipakai hanya setakat hal keadaan negeri-negeri di Malaysia dan penduduknya mengizinkan dan juga tertakluk kepada pengubahsuaian setakat yang perlu disebabkan hal keadaan setempat.

Berdasarkan peruntukan undang-undang yang dinyatakan di atas, dapatlah kita membuat kesimpulan iaitu sekiranya timbul isu atau permasalahan yang perlu diputuskan, Mahkamah di Malaysia hendaklah memakai prinsip udang-undang kontrak yang terdapat di England sekiranya statut atau undang-undang bertulis tempatan berkaitan isu tersebut tiada. Ini dapat dilihat dalam kes JM Wotherspoon & Co. Ltd. v Henry Agency House. Hakim Suffian ketika memutuskan persoalan mengenai del credere menyatakan :

Ordinan Kontrak [ negeri-negeri melayu] tidak mempunyai peruntukan tentang soal ini, dengan merujuk kepada seksyen 5 (1) Ordinan Undang-undang sivil. undang-undang yang terpakai di England boleh dipakai di sini

Kes tersebut kemudiannya disokong oleh Hakim Gill dalam persoalan yang sama seperti yang diputuskan dalam kes Royal Insurance Group v David. Walaubagaimanapun samada Akta Kontrak Malaysia dianggap undang-undang yang lengkap atau tidak, kesimpulannya dapat dibuat iaitu undang-undang mengenai perkara yang diperkatakan dalam akta itu hendaklah menyeluruh. Apabila kita merujuk kepada tajuk yang ada dalam buku ini, rujukan masih perlu dibuat kepada prinsip undang-undang Inggeris dan dalam situasi tertentu kita perlu membuat perbandingan Sekiranya terdapat percanggahan antara Akta Kontrak dan prinsip undang-undang Inggeris, maka Akta Malaysia terpakai. Ini dinyatakan dalam kes Song Bok Yoong v Ho Kim Poui.

---

✿Done writing~ thanks for reading✿

---

Prinsip ekuiti di bawah undang-undang tanah

The National Land Code is a complete and comprehensive code of law governing the tenure of land in Malaysia and the incidents of it as well as other as other important matters affecting land there and there is no room for the importation of any rules of provides for this. Lord Keith of Kinkel dalam kes United Malayan Banking Corporation Bhd & Anor v Pemungut Hasil Tanah Kota Tinggi.

Petikan di atas merujuk kepada prinsip yang diutarakan di bawah seksyen 6 Akta Sivil 1956 di mana adalah dinyatakan bahawa sebarang prinsip perundangan tanah Inggeris tidak boleh diguna pakai di dalam sistem perundangan tanah di Malaysia. Maka, disebabkan sistem tanah Inggeris berbentuk ataupun berdasarkan prinsip common law dan ekuiti , maka, prinsip-prinsip ini yang digunakan untuk menentukan prinsip perundangan tanah Inggeris tidak boleh digunakan di dalam perundangan tanah Malaysia. Ini adalah kerana Malaysia menggunakan prinsip perundangan yang berdasarkan Torrens System dan Malaysia mempunyai satu kod perundangan tanah iaitu Kanun Tanah Negara 1965.

Oleh kerana Malaysia mempunyai satu kod Kanun Tanah Negara, maka adalah merupakan satu anggapan bahawa setiap isu berkenaan dengan tanah telah dinyatakan dengan jelas di dalam kanun tersebut dan adalah kehendak parlimen, agar kanun tersebut dituruti. Maka, dari segi ini, pernyataan Lord Keith di atas adalah benar iaitu 'The National Land Code is a complete and comprehensive code of law governing the tenure of land in Malaysia...'

Namun demikian, seksyen 6 Akta Sivil , melarang penggunaan prinsip perundangan tanah Inggeris kepada prinsip perundangan tanah Malaysia. Persoalannya adalah, bolehkah prinsip perundangan yang berunsur ekuiti dan 'common law' Inggeris boleh digunakan di dalam perundangan tanah Malaysia? Mengikut seksyen 3 Akta Sivil 1956, prinsip perundangan berbentuk ekuiti dan common law boleh digunakan di dalam perundangan Malaysia khususnya dalam dua keadaan iaitu :

a) bila terdapat lacuna di dalam perundangan Malaysia.

b) hanya boleh digunakan setakat ianya sesuai dengan prinsip perundangan Malaysia

Bolehkah prinsip perundangan tanah Inggeris diterima di dalam system perundangan tanah di Malaysia?

Di dalam kes United Malayan Banking Corp Berhad & Anor v Pemungut Hasil Tanah Kota Tinggi, Lord Keith tidak mengatakan dengan jelas bahawa prinsip Inggeris tidak boleh dipakai di dalam perundangan Malaysia, malah beliau hanya berkata bahawa prinsip yang diungkitkan di dalam kes ini iaitu prinsip 'forfeiture' merupakan suatu prinsip yang khusus kepada prinsip perundangan Inggeris, maka ianya tidak boleh digunakan di dalam prinsip perundangan tanah Negara kerana ia bercanggah dengan seksyen 6 Akta Sivil 1956.

Jemuri Serjan SCJ di dalam kes Malayan United Finance Berhad v Tay Lay Soon [1991] 1 MLJ 504 juga telah menyatakan bahawa prinsip perundangan Inggeris yang berbentuk 'equitable mortgage' juga tidak boleh diterima pakai di dalam negara ini kerana ianya berbentuk prinsip perundangan Inggeris yang dilarang penggunaannya di dalam prinsip perundangan di Malaysia. Kes ini telah mengikut prinsip yang dikemukakan di dalam kes Haji Abdul Rahman & Anor v Mohamed Hassan [1917] Ac 209

Maka menurut kes kes ini prinsip perundangan walaupun berbentuk ekuiti yang menyokong atau digunapakai sebagai sebahagian daripada prinsip perundangan Inggeris ianya tidak boleh diterima oleh mahkamah atas alasan bahawa ianya bercanggah dengan prinsip seksyen 6 Akta Sivil 1956.

Perubahan sikap mahkamah

Persoalan samada prinsip ekuiti dilarang sama sekali dalam penggunaannya di dalam Negara ini telah dijawab dengan jelas oleh Lord Russel of Killowen di dalam kes Oh Hiam & Anor v Tham Kong [1980] 2 MLJ 159 di mana beliau berkata 'The Torrens system is designed to provide simplicity and certitude in transfer of land which is amply achieved without depriving equity of the ability to exercise its jurisdiction in personam on grounds of conscience'.

Dalam kes Loke Yew v Port Swettenham Rubber Company, mahkamah privy telah menyatakan bahawa 'the torrens system does not prevent the court from doing equity where the rights of 3rd party have not intervened. Maka, bolehlah dinyatakan bahawa mahkamah privy juga mengenali suatu hak untuk menggunakan prinsip ekuiti di dalam perundangan tanah Malaysia apabila terdapat keadaan yang memerlukan penggunaan prinsip ekuiti. Prinsip ini dituruti oleh Edgar Joseph Jr J di dalam kes Bhagwan Singh & Co Sdn Bhd v Hock Hin Bros Sdn Bhd [1987] 1 MLJ 324

Setakat manakah dan bilakan ekuiti boleh diungkitkan oleh mahkamah?

Mengikut seksyen 3 Akta Sivil 1956, penggunaan prinsip ekuiti adalah setakat keadaan di mana prinsip perundangan tanah Negara di bawah Kanun Tanah Negara tidak bercanggah dengan prinsip ekuiti yang khususnya digunapakai perundangan Inggeris. Syed Agil Barakbah SCJ di dalam kes Lian Keow Sdn Bhd [in liquidation] & Anor v Overseas Credit finance (M) Sdn Bhd telah menyatakan bahawa keadaan di mana prinsip ekuiti inggeris boleh digunakan di dalam perundangan tanah Negara kita adalah :

A) apabila terdapat personam / hak yang berunsur sebelum pendaftaran hak ataupun kepentingan dibuat

b) jikalau terdapat pendaftaran hak, maka , hak tersebut harus ditentukan berdasarkan prinsip perundangan di bawah Kanun Tanah Negara.

---

✿Done writing~ thanks for reading✿

---